تبليغاتX
دل نوشته های یه پسر روانی

دل نوشته های یه پسر روانی

سلام !

به ملاقات آمدم ٬ ببین که دل سپرده داری ...

امروز گریه کردم و نوشتم !
روی یه تیکه کاغذ باطله حرف هایی رو نوشتم که واقعی ترین حرف های زندگیم بودن !
گریه می کردم بدون توجه به نگاه پر از سوال چند تا دختر و پسری که دورم نشسته بودن ...

رفیق من ٬ سنگ صبور غم هام
به دیدنم بیا که خیلی تنهام 


                 هیشکی نمی فهمه چه حالی دارم
                 چه دنیای رو به زوالی دارم


                                مجنونم و دل زده از لیلی ها
                                خیلی دلم گرفته از خیلی ها


                                               نمونده از جوونی هام نشونی 
                                               پیر شدم پیر تو ای جوونی

 

تنهای بی سنگ و صبور ٬ خونه ی سرد و سوت و کور
توی شبات ستاره نیست ٬ موندی و راه چاره نسیت ...

 

 اگر چه هیچ کس نیومد سری به تنهاییت نزند
 اما تو کوه درد باش ٬ طاقت بیار ٬ مرد باش! 

                         اگر بیای همونجوری که بودی 
                         کم می آرن حسودا از حسودی

                                           صدای سازم همه جا پر شده 
                                            هر کی شنیده از خودش بیخوده

اما خودم پر شدم از گلایه ... هیچی ازم نمونده جز یه سایه !
سایه ای که خالی از عشق و امید ٬ همیشه محتاج به نور خورشید!


چند روز دیگه بازم واقعی ترین انتخابات ! نفهمیدم چرا بیچاره اعلمی رد صلاحیت شد ! یعنی فهمیدم ها ! ولی خوب مگه می شه؟! عجب ...

می دونید جالبش کجاس ؟! من که نمی فهمم چه طور می شه از بین یه مشت انتخاب شده از بالا ٬ چند نفر از پایین بیان و چند نفر رو بفرستن مجلس ! این که با انتخابات آزاد جور در نمی آد ! ولی مثل اینکه این به من ربطی نداره !

نفهمیدم تشکل آرمان ۸ مارس رو چه جوری برگزار کرد ٬ وقتی اعلامیه رو روی در و دیوار دیدم فکر کردم دچار توهم شدم ! قرار بود دو شنبه توی سالن استاد شهریار باشه ...

توی یه کافی شاپ ٬ یه دختر با یه پسر میونه چند تا دختر پسر دیگه ! فشار چیکارا که با آدم نمی کنه ! فکر کنم دختر بیچاره باردار شده بود ! وقتی چشمم افتاد توی چشماش ٬ فهمیدم دیگه به هیچی به جز رقص دست اون پسر بر روی اندامش فکر نمی کنه ! وای بر تو ٬ وای بر من ... من و تو باعث شدیم که صد تا علامت تعجب روی سر آدما واسه اون دو نفر بی معنی بشه ! من پایبند نیستم اما اون کار کثیف بود خوب !

فردا بهتون پول می دم برید هر چی دوس دارید بخرید واسه خودتون !

پس از آن غروب رفتن اولین طلوع من باش ...

ببخشید که چند وقته نمی دونم چی بنویسم !

مُردنم می آد .

برای من کمی دعا ... کف دستی کافیست ...

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386ساعت 21:31  توسط میثم  | 

سلام !

به هر کی که بهم می گه چه جوری می نویسم می گم فقط سلام با منه ! بقیه اش نمی دونم از کجا سرازیر می شه توی این صفحه ی سفید ! اما قلمش دست من نیست ! دلم می خواد یه روز اونی که اینارو می نویسه بشینه جلوم واسه خودمم حرف بزنه ! شاید وبلاگ خودم رو هزار بار خوندم و تمام این هزار بار تعجب کردم ! واسه این که اینایی که اینجاس واسم تازه گی داره ! امیدوارم بفهمید چی می گم ! واسم مهمه که یکی حرفم رو بفهمه ! امشب خواب از سر من پریده !
بازم مثل همیشه پر از گلایه ام ! واسه هیچ کبوتری دلم نسوخته ! هیچ پر پرستویی جلوی چشم هام نشکسته ! اتفاقا امروز خیلی خوب بود ولی خوب نمی فهمم بعضی موقع ها چرا وقتی همه چی خوبه وقتی حتی دنیا هم داره پا به پات می رقصه خودت همه چیز رو خراب می کنی ! یکی به این سوال من جوا بده ! چرا ؟ آیا خوشی می زنه زیر دل آدم ؟! یا مثلا شاید من خیلی احمقم که این کار رو با خودم می کنم !
دل دیوانه !
دیروز هشت مارس بود ! آسمون همون رنگ بود ! آدما مثل همیشه بودن ! خیابونا مثل هر سال دم عیدی شلوغ و پر تلاطم بود ! مغازه ها باز بودن ! کلا شبیه هر روز دیگه بود !
دلم واسه میثم اول راهنمایی تنگ شده ! واسه اول نگاه ! واسه آخر گناه !واسه کثیفیه همه ی آدم نماهای دورو برم ! دلم واسه اون موقع ها تنگ شده ! دلم همه ی اون بیشرف هارو می خواد! دلم می خواد فقط نگاهشون کنم !
زندگی من کجایی ؟! بیا پیشم ! خاطراتم ؟
آخ که اگه بدونبد حتی از شما هم دورم !
غم نامه ی میثم و زندگی ! معلم کلاس اول ! بوم بوم !
روز های آخر سال همه چی رنگ تموم شدن گرفته ! حتی صبر و حوصله ی من ! 
میثم ؟ می شه بیای بیرون با هم صحبت کنیم ؟!  

+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم اسفند 1386ساعت 23:4  توسط میثم 

توی یک دیوار سنگی٬ دوتا پنجره اسیرن
دوتا خسته ٬ دوتا تنها٬ یکیشون تو ٬ یکیشون من

                دیوار از سنگ سیاهه ٬ سنگ سخت و سرد و خارا
                زده قفل بی صدایی به لبای خسته ی ما ...

                            نمی تونیم که بجنبیم زیر سنگینیه دیوار 
                            همه ی عشق من و تو ٬ قصه هست ٬ قصه ی دیوار ... !

                                          همیشه فاصله بوده بین دست های من و تو
                                          با همین تلخی گذشته شب و روز های من و تو

                                                   راه دوری بین ما نیست ٬ اما باز اینم زیاده
                                                   تنها پیوند منو تو دست مهربونه باده

                                                             ما باید اسیر بمونیم ٬ زنده هستیم تا اسیریم
                                                             واسه ما رهایی مرگه ٬ تا رها بشیم میمیریم

                                      کاشکی این دیوار خراب شه ٬ من و تو باهم بمیریم
                                             توی یک دنیای دیگه دستای همو بگیریم ...

شاید اونجا توی دل ها ٬ درد بیزاری نباشه
میونه پنجره هاشون دیگه دیواری نباشه ... !

+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم اسفند 1386ساعت 7:5  توسط میثم 

سلام!

پنجره ای باز شد !
پنجره ای با نگاه مشتاقش !
نگاهی مشتاق به احتزاز ابدیت در سردابه ی نگاه های خسته ی خیابان !
به رنگ از رو رفته ی باد وحشی در جدال با تن خشک شده ی برگ های از خانه جدا !
به سایه ی پر تلاطم تنی پر آرزو ٬ در نیمه ی فقیر خیابان ...
آری ! این منم ! پسری با نگاه خیس در آستانه ی مرگ کبوتری خاکستری ...
فریاد کبوتر را در میان قهقه ی مستانه ی مشتی لاشخور صفت دیدم ! 
موسیقی مرگ بال های شکسنه اش را شنیدم ...
کاش بالی داشتم ! به سخاوت حاضر به معاوضه بودم ...
دل من گرفته زین جا ... هوس سفر هم دارم ! از غبار بیابان هم فراریم ...
ولی ...
پر و بالم را مستانه ی خنده ی مرگ به بیگاری گرفت
من آزاد بودم ! دمی چشم بستم ٬ مُردم !

چشمانم بارانی شد !
پرسیدند ٬ گفتم : دل من می سوزد که کبوتر ها را پر بستند !

     اینجا ٬ در حیرت نگاه بهت زده ی من ٬ کبوتری خاکستری را پر بستند
                                                                            و پر پاک پرستویی  را ٬ بشکستند.

+ نوشته شده در  جمعه هفدهم اسفند 1386ساعت 12:53  توسط میثم  | 

سلام !

مخاطب = پرسپکتیو :
حکم قتلم جلوی چشمامه ! بیکارید مگه ؟!

5 شخصیتی که دوست می داریم بغل نمائیم :

۱. کل جامعه ی انساء ! داخل پرانتز ( خوشگلاشون فقط ! شما هم عضوی ! )

۲. عمو داتیس ! شوهر دختر خالم !

۳. میلاد و فرید

۴. خاله شیرین ! ( خاله ی من فرشته اس ! نساء نیست )

 ۵. زنم

از هیچ کس نمی خوام به این سوال جواب بده ! مگه بیکارم واسه ملت شر بخرم ! شاید یکی بخواد یکی رو بغل کنه که دلش نمی خواد کسی بدونه ؟!

پ.ن (۱):

بگیر دست مرا ٬ آشنای درد بگیر ... مگو چنین و چنان ٬ دیر می شود گاهی

به سوی خویش مرا می کشد چه خون و چه خاک ... محبت است که زنجیر می شود گاهی

+ نوشته شده در  چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386ساعت 18:9  توسط میثم  |